Wednesday, 20 May 2015

അവസാനമൊഴി - മണികഥകള്‍ (10)

ആരാച്ചാര്‍ മുഖത്തണിയിച്ച കറുത്തതുണി തടവറയില്‍നിന്ന് തൂക്കുമരത്തിനടുത്തേക്കുള്ളദൂരം ഇരുട്ടില്‍ ലയിപ്പിച്ചു

കുടുക്ക്, അതിന്‍റെ വായ് എനിക്കൊരു കണ്ഠാഭരണമായി മാത്രമേ എനിക്കുകാണാനായുള്ളൂ. ചെയ്തത് ചില കണ്ണുകളില്‍ തെറ്റാണെങ്കിലും ഈ മരണം എനിക്കൊരു ആത്മസംതൃപ്തി തരും എന്നുള്ളതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല.

ഞാനവരെ കൊന്നതെന്തിനാണെന്ന് ഇതുവരേയും ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. മുന്‍വൈരാഗ്യം തോന്നാന്‍ എന്താണ് കാരണമെന്ന് പല പ്രാവശ്യം പ്രോസിക്യൂഷന്‍ ചോദിച്ചെങ്കിലും നിശ്ബ്ദനായി ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നിന്നതേയുള്ളൂ. മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പൊരു അവസാനമൊഴി.

ആ അവസാനമൊഴി ഇന്നവസാനിക്കും. ഞാനൊരു ദോഷവും ചെയ്യാത്ത അയാള്‍ എന്നെ തൂക്കിലേറ്റും. കൊല്ലുമ്പോള്‍ എനിക്ക് മരണവെറിയായിരുന്നു. ആരാച്ചാരുടെ മനസ്സിലും അതു കാണുമായിരിക്കും.

പലയിടത്തായി ഒളിച്ചിരുന്ന് പ്രാണനപഹരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍കേട്ടത് ഒരു ശബ്ദംമാത്രം. പ്രണയത്തിന്‍റെ പൂമൊട്ടായി അവളെന്നെ എല്പിച്ചുപോയ ചോരക്കുഞ്ഞിന്‍റെ പാല്‍മണക്കാത്ത രോദനം. പതിനാലുവര്‍ഷം നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്ത മകളുടെ അവസാനശ്വാസത്തിന്‍റെ തുടിപ്പ്.

അവളുടെ ശരീരത്തോടൊപ്പം വിറങ്ങലിച്ച മനസ്സ് കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. ഒരു മരണവെറി. ഒരാളും കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടില്ലെന്നുകരുതി വലിച്ചെറിഞ്ഞ കരങ്ങളുടെ ഒടുക്കത്തിനുവേണ്ടി മനസ്സില്‍ ആയുധങ്ങള്‍ കരുതിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

ലഹരിയുടെ ദുരയില്‍ പിഞ്ചുബാല്യം വലിച്ചുകീറപ്പെടുന്ന കൈയ്യുകളെ മനസ്സുപതറാതെ കൊന്നുതീര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാനറിയുകയായിരുന്നു ചോരയുടെ മണം. ഒരോ ചോരത്തുള്ളിയിലും ഞാന്‍ മണത്തത് പൊക്കില്‍വിട്ടുപോകാത്ത കുഞ്ഞിന്‍റെ രോദനമായിരുന്നു.

ഈ മൊഴി ഇപ്പോള്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞതാണ്. എന്‍റെ മനസാക്ഷിയോട്. കാരണം എനിക്കു സ്വന്തമായി ഇപ്പോഴവശേഷിക്കുന്നത് അവന്‍മാത്രം. ഒടുവിലിനി കുടുക്കെടുത്ത ശരീരം താഴെ അരാലും ഏറ്റടുക്കപ്പെടാതെ അനാഥമാകുമ്പോള്‍ ഒപ്പിടേണ്ടത് അവന്‍മാത്രമാണല്ലോ.... എന്‍റെ മനസാക്ഷി.

No comments:

Post a Comment