Monday, 25 May 2015

യക്ഷിപ്പാല -മണികഥ (12)

ഒരിടവപ്പാതിയില്‍ പൂത്തൊഴിഞ്ഞ മനസ്സുമായി വഴിയോരത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചില്ലപൊട്ടി മരിച്ചത് രണ്ടുടലുകള്‍. യക്ഷിപാലയിലെ
അവസാനത്തെ മരണം. ഹൃദയം മടുപ്പിക്കും എന്നിലെ സുഗന്ധം
ഗന്ധര്‍വന്‍റേതാണുപോലും. കൂട്ടിനായി മുടിയഴിച്ചാടുന്ന യക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളും. എന്‍റെ രോദനം ആരറിയുന്നു. ചുറ്റിനും തോള്‍ചേര്‍ന്നുറങ്ങിയവരെ വെട്ടിമാറ്റി, അവര്‍ചന്ദനഗന്ധികളും കരിവീട്ടിയും. ഒറ്റയാനായ എന്നിലേക്ക് ആണിയടിച്ച്
പിശാചിനെ തളച്ചുപോല്‍.

തമ്പ്രാക്കള്‍ അടിയാളരുടെ പുടവയഴിച്ചതും കൊന്നുതള്ളീതും എന്‍റെ മടിയില്‍വച്ച്. അതെല്ലാം എന്നിലാവാഹിച്ച യക്ഷിയിലേക്ക് വീണ്ടുമാവാഹിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഞാനൊരെക്ഷിപ്പാലയായി. എന്‍റെ നെഞ്ച് ബാധയൊഴിച്ച ആണികളില്‍ കറയുതിര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഇടത്താവളങ്ങളിലെ സുരക്ഷിതത്ത്വം കണ്ട് കുറേയേറെപ്പേര്‍ മനസ്സില്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇനിയൊരു കൊലക്കും എന്‍റെ സാക്ഷ്യമില്ല. പുതിയ വഴിത്താരയ്ക്ക് ചുവടൊരുക്കാന്‍ ഇന്നെന്‍റെ ശിരസരിയുന്നു.

തീപ്പെട്ടിക്കൂടിനകത്ത് ഇനി ഒന്നൊളിക്കണം, വിശ്രമിക്കണം. യക്ഷിയെപാര്‍പ്പിച്ച ദേഹമൊടുവിലീ തീപ്പെട്ടിക്കൂടിലൊളിച്ചിരിപ്പൂയെന്ന് കാറ്റെന്നെ പരിഹസിക്കുമായിരിക്കും. അവനറിയുന്നോ ഒരുതിരിനാളമായി സ്നേഹത്തിനോ യുദ്ധത്തിനോ സാക്ഷിയായി ഞാനുയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമെന്ന്.

No comments:

Post a Comment